(Tagalog poem with English translation from Piya Constantino)

“History is hysterical: it is constituted only if we consider it, only if we look at it…” Roland Barthes, Camera Lucida

150892_477150617369_7238818_n

 

Tinutunaw ng liwanag mula sa poste ang panahon sa nabubulok
na niyebe. Umaalimbukay ang nginig habang gumuguhit sa hangin

ang iyong hininga. Dito kumakapit ang lamig sa lahat: sa bubungan,
sa kalsada, sa mga sasakyan, sa basurahan, sa kable, kahit sa liwanag,

sa mga salita, sa iyong nanunuyong labi at dila, sa usok
ng hinihithit mong sigarilyo, kahit sa iyong buntunghininga.

Niluwa mo ang nikotinang sumabit sa iyong laway, lumubog
ang iyong dura sa niyebe, at sa harap ng dakilang siyudad na ito,

bago pa ang kasaysayan, naging marka ang iyong laway ng nandito
ako ngayon katulad ng bakas ng paa noong sinaunang panahon.

(Bago pa ang kasaysayan, noong wala pang wika para sa kahit na ano)
Minasdan mo ulit ang hatinggabi habang nagsisigarilyo. (binubuo

pa lamang ng mga bagong danas ang mga bokabularyo para sa mundong
ito:  Lumbay, isang pandiwang tumutukoy sa paglalakad  nang halos

walang saplot sa daan pagkatapos  ng mahaba-habang inuman.
Sa pangungusap, maaaring sabihing Nakakatuwa siyang tingnan 

kagabi habang lumulumbay pauwi sa bahay. Ligalig, isang pang-uring
tumutukoy sa anyo o estado ng kalat sa daan, halimbawa,

Sobrang ligalig ng basag-basag na bote at natumbang basurahan sa harap
ng bahay dahil sa mga lalaking lumbay na’t naghaharutan sa daan

 noong umuwi kagabi.  Ligaya, isang pangngalan sa lahat ng maaaring
makitang naibaon sa niyebe, katulad na lamang ng Napakaraming ligaya 

ang maaaring  makitang ligalig nang naibaon sa ilalim ng niyebe,
may ilan sa kanila ang natatagpuan ang nawala nilang relos 

o alahas, mga lumang retrato  o nawaglit na resibo, minsan kahit ang sarili
nilang mukhang lumbay  sa natutunaw na yelo.)   

Tinapon at inapakan mo ang basyo ng sigarilyo kunsaan
minarkahan ng iyong dura ang lugar mo sa lungsod na ito.

Saka ka pumasok sa loob ng kusina para uminom ng tubig. Natagpuan mo
sa gitna  ng salansan ng pinaggamitang plato ang iyong kaserola,

di pa nahuhugasan, at namumuo sa loob ang mumo ng natirang
harinang hinurno ng isa mong kasamahan sa bahay, parang

nagyelong mga matang kumapit sa pisngi ng bakal,
Parang mga ligayang nahukay mula sa natabunang ligalig

ng lalaking nalulumbay na nang mapadpad sa lungsod kunsaan
tinutunaw ng liwanag mula sa poste ang nabubulok na niyebe. 

 

“History is hysterical: it is constituted only if we consider it, only if we look at it…” Roland Barthes, Camera Lucida

Light dissolves time from snow decaying on a pole.
Chill surges as the still air is cut through

by your breath. Here, the cold clings to everything: the rooftops,
the streets, cars, trash bins, cables, even to light,

to your words, to your chapped lips and parched tongue, to the smoke
dragged from your cigarette, even to your every sigh.

You spat out the nicotine from your tongue, it settled
on the snow, and in front of this great city,

even before its grand history, your spit stamped this place with I am
here now, like footprints from the ancient ages.

(Before history, when there were yet no words for anything)
You gazed once more at the midnight while smoking (when the vocabulary

for every step, every cry were just about to be formed from the lips
of this new world: Dolour, a verb referring to walking almost

nude on the streets after a long drinking spree.
Used in a sentence, one can say He looked ridiculous

walking home dolorously last night. Affray, an adjective
referring to the form or state of litter on the pavement, for example,

There is much affray of shattered glass, knocked down bins in front
of the house because of the dolorous young men’s mischievous ribbing

on their way home last night. Bliss, a substantive to everything
that could be found buried in the snow, just as So much bliss 

can be found affray deep in the snow, 
some have recovered their lost wristwatch 

or jewelry, old photos or forgotten receipts, sometimes even their own 
faces dolorously melting on the icy surface.)

You flicked and stepped on your cigarette stub where
your spit marks your place in this city.

You then headed to the kitchen to drink water. You found
your pot amid the pile of dirty dishes,

still unwashed, and remnants of the flour
that your housemate had baked have hardened inside, like

eyes frozen deep within the cheeks of stainless steel,
Like bliss dug out from the slumped fray

of the dolorous young man, cast out and lost in the city
where light dissolves time from snow decaying on a pole.

 

16076271This poem was anthologized in Under the Storm: An Anthology of Contemporary Philippine Poetry, edited by Khavn Dela Cruz and Joel Toledo, Quezon City: The Antithesis Collective Publishing Co. (pp. 244-247). Interestingly, Adam David wrote a review, not about the anthology itself, but how the editors selected the poets and came up with the theme for this anthology.